Lieve Bobby,

 

Wat waren we blij, papa en ik, toen we na de NIPT-test een positieve uitslag kregen! Je had geen chromosoom-afwijking die de NIPT kan aantonen en als klap op de vuurpijl bleek je ook nog eens een meisje. Een klein zusje voor Sam. Je naam had ik al jaren in mijn hoofd en wat was ik blij dat papa jou ook zo wilde noemen! Al wilden we nog een week of 30 wachten voordat we je naam zouden delen.

Ook de rest van mijn zwangerschap verliep voorspoedig. Ik had enkel last van moeheid maar ik gunde mezelf rust en vond het prima vol te houden. Een goede 20 weken echo maakte dat we vol goede moed de tweede helft ingingen. Toen ik een week of 30 zwanger was en weer een echo kreeg zag de echoscopiste erg veel vruchtwater op de echo. Ook lag ons meisje verkeerdom. In het gesprek dat volgde met de verloskundige werd er zelfs gesproken over extreem veel vruchtwater en een extreem groot kind. Ze ging me doorverwijzen naar het ziekenhuis, er zat geen spoed achter maar ik kon de volgende dag meteen terecht. In het ziekenhuis werd de echo overgedaan en moesten we vervolgens wachten op het gesprek met de gynaecoloog. Voor mijn gevoel duurde dit wachten uren en toen ik op mijn horloge keek bleek dit ook te kloppen. Ongelofelijk. Ongeveer een dozijn hoogzwangere vrouwen zaten daar met mij, al uren te wachten op ongemakkelijke klapstoeltjes. Na een eeuwigheid waren we aan de beurt. Toen de arts aan mijn buik voelde meldde hij dat hij al mooi lag ingedaald. “Het is een meisje en ze ligt in stuit” hoorde ik mezelf verbouwereerd zeggen. Na wat gemompel en gesnuffel in mijn dossier gingen we aan tafel zitten en werd ook hier bevestigd dat het om een groot kind ging. “De grootte van het kind en de stuitligging zouden kunnen wijzen op Down-syndroom” ging de arts verder.

Achteraf gezien had ik toen de kamer uit moeten lopen. Ik wist dat ze het syndroom van Down niet had, dat was uitgesloten door de NIPT. Maar dit soort onkunde en uitspraken krijgen de meest zekere mensen uit het veld geslagen.

Ik ben de kamer niet uitgelopen, ik ben blijven zitten en we hebben in de weken die volgden alle onderzoeken gedaan die ze wilden doen, wij samen. We hebben vieze drankjes gedronken, bloedgeprikt, en echo’s ondergaan. Je hebt het als een champ gedaan maar toen ze je wilden gaan proberen om te draaien heb ik aan de rem getrokken. Het was genoeg geweest. Je was goed zoals je was en je zou geboren worden zoals je lag. Er zou niemand zijn die jou met grof geweld ging proberen om te draaien.

Want weet je, lief klein meisje, ik ben een twijfelaar. Ik ben makkelijk van mijn stuk gebracht en uit het veld geslagen. Negatief commentaar blijft lang hangen en nog veel te vaak laat ik me leiden door de mening van anderen. Maar nu niet. Vanaf het moment dat ik een positieve test in mijn handen had wist ik dat het goed was. Al hebben heel veel mensen geprobeerd mij van mijn pad te brengen deze zwangerschap, ik ben blijven staan. Omdat ik wist dat jij perfect was zoals je bent.

En wat had ik gelijk. Op 13 december 2016 was je daar. Het mooiste meisje dat ik ook gezien had. Onze grote, kleine Bobby. Ik ben zo trots op jou.

 

Liefs, Mama

Login Account

Already a Rubnio Customer?

Invaild email address.

6 or more characters, letters and numbers. Must contain at least one number.

Your information will nerver be shared with any third party.